مقالاتمهدویت

گناه و ظهور امام زمان عجل اللّه تعالی فرجه الشریف

با توجه به این که فراگیر شدن ظلم و جور در جهان از
نشانه هاى ظهور است پس چرا مردم را براى زمینه سازى ظهور دعوت به صلح و ترک
ظلم و گناه مى کنند؟

درباره مُصلح غیبى جهان، حضرت مهدى(عج) بیش از سه هزار روایت را شیعه و سنى
از پیامبر عالى قدر اسلام صلى الله علیه و آله و پیشوایان الهى نقل کرده
اند و این سؤال هم همیشه در ذهن افراد بود که ما در پاسخ به آن مى گوییم:

اول:
باید توجه کرد که شرط ظهور امام زمان(عج)، هرگز منحصر به گسترش فساد در
اجتماع انسانى نیست، بلکه هر گاه مردم دنیا از نظر رشد فکرى و کمال هاى
روحى به حدى برسند که بتوانند ارزش وجود امام را درک کرده و شایسته رهبرى
ایشان شوند، در این صورت حضرت بدون هیچ قید و شرطى ظهور مى کند.

ناگفته
نماند که در کتاب هاى عقاید و مذاهب به گونه اى گسترده بحث و بررسى شده که
مانع اساسى براى غیبت امام، اخلاق و روحیات و آماده نبودن جامعه انسانى
براى ظهور و حکومت آن حضرت است و اگر این مانع برطرف شود، دوران غیبت او هم
سپرى مى شود.

براى نمونه دانشمند بزرگ و فیلسوف عالى مقام اسلام،
مرحوم خواجه نصیرالدین طوسى در کتاب تجریدالاعتقاد در این باره سه جمله
کوتاه اما پر معنا آورده است:

۱ – وجوده لطف: وجود امام معصوم –
خواه آشکار و یا پنهان – براى جامعه انسانى نعمت معنوى و وسیله اطاعت الهى
است و رابط میان خداوند و مردم.

۲ – و تصرفه لطف آخر: هرگاه امام از
پرده غیبت بیرون آید و به راهنمایى ظاهرى بپردازد و زمام امور را به دست
گیرد، خود نعمت دیگرى است، در این زمان نه تنها یک گروه، بلکه تمام جامعه
انسانى از وجود او – که ظهور عدل و داد، و مجرى دستورهاى آسمانى و احکام
الهى است – بهره مى برند.

۳ – و عدمه منا: علت حضور نداشتن ایشان
براى موانعى است که خود مردم بر سر راهش به وجود آورده اند و اگر خود مردم
براى حکومت واحد جهانى – آن هم بر پایه فضیلت و اخلاق و عدل و داد و رعایت
حقوق و احکام اسلامى – آمادگى پیدا کنند، به یقیین او ظهور مى کند و هیچ
گاه از ناحیه خداوند کوتاهى در ابراز لطف نبوده، بلکه این خود مردمند که
ظهور حکومت حقه الهى را به تأخیر انداخته.[۱] بنابراین، توسعه فساد و گسترش
آلودگى، شرط منحصر ظهور امام نیست، بلکه راه نزدیک تر، همان پیدایش لیاقت و
شایستگى در مردم است.

دوم: گسترش فساد و آلودگى جامعه بشرى هدف
اصلى نیست، بلکه زمینه را براى ظهور حضرت و اصلاح جامعه انسانى فراهم مى
کند؛ زیرا هنگامى که زمین پر از ظلم و و جور و تبعیض و فساد شد و تجربه هاى
گوناگون از ناتوانى مردم و قوانین در برقرارى عدالت اجتماعى حکایت کرد، در
این هنگام، آمادگى فکرى کامل براى پذیرش برنامه یک رهبر الهى با یک انقلاب
برتر و نوین پیدا مى شود تا به تمام نابسامانى ها خاتمه دهد! اصولاً هیچ
نهضت اصلاحى بدون یک زمینه فکرى قبلى انجام نمى گیرد و اصل «عرضه و تقاضا»
که یک اصل اقتصادى است، یک اصل اجتماعى نیز مى باشد و تا درخواستى در مردم
نباشد، عرضه هر نوع کالاى معنوى و مادى بى ارزش و بى ثمر خواهد بود.

سوم:
از همه اینها گذشته، اگر ما به گسترش فساد کمک کنیم، از کسانى خواهیم بود
که انقلاب حضرت مهدى(عج) براى درهم کوبیدن آنها صورت مى گیرد و در برابر،
اگر در صدد اصلاح جامعه برآییم، از کسانى هستیم که در ارتش انقلابى او
همکارى مى کنند؛ بنابراین به فرض این که با کمک کردن به گسترش فساد و ظلم،
ظهور حضرت را به پیش اندازیم، وضع خود را به یقین به خطر انداخته ایم. مگر
نه این که مصلح جهانى براى کوتاه کردن دست فاسدان و بر چیدن بساط ظلم و
فساد قیام مى کند؟ در این حال ما چگونه مى توانیم با گسترش فساد و آلودگى و
انحراف از انقلاب جهانى و نورانیش بهره مند شویم؟!

بنابراین، سکوت
در برابر فساد و کمک به توسعه آن براى ظهور امام عصر(عج) صحیح نیست. شاید
این اشکال و مغالطه کارى بیشتر از ناحیه کسانى است که مى خواهند از زیر بار
مسئولیت ها فرار، و یا در برابر هر آلودگى و شهوت رانى آزاد باشند.

پی نوشت:
[۱] – کشف المراد، طبع صیدا، ص ۲۲۶٫



منبع:سایت ثقلین
برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن